نسترن رستم زاده اشکوری

خواننده‌ای از دل کوهستان‌های اشکور

نسترن رستم‌زاده اشکوری، چهره‌ای کمتر شناخته‌شده اما تأثیرگذار در تاریخ موسیقی فولکلور گیلان است که زندگی‌اش با روایت‌های ناگفته‌ای از استقلال و هنر گره خورده است.

او با وجود بی‌سوادی، مسیری متفاوت از هم‌عصران خود را برگزید و به یکی از صداهای ماندگار ترانه‌های محلی تبدیل شد.

زادگاه و خانواده نسترن

رستم‌ زاده اشکوری حدوداً در سال ۱۳۲۳ در روستای «مازگاه» از توابع اشکورات رحیم‌آباد رودسر در استان گیلان دیده به جهان گشود. پدرش «ابرار» نام داشت و مانند بسیاری از اهالی آن منطقه به کشاورزی و دامداری مشغول بود. نسترن نیز از کودکی در کارهای خانه و مزرعه به خانواده کمک می‌کرد.

نوجوانی و ازدواج

آنچه زندگی نسترن را دگرگون کرد، زیر بار نرفتن یک ازدواج اجباری بود. او در حدود سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲، همراه پسرعمویش، با پای پیاده از کوهستان‌های مازگاه خارج شد و راهی جلگه گیلان و شهر رشت شد تا سرنوشت خود را خودش رقم بزند. زمانی که مسیر حرفه‌ای خوانندگی‌اش شروع شد، با آقای درویش هندی آشنا و ازدواج کرد و حاصل این پیوند سه دختر (نسرین، نسیم و بهاره) و یک پسر (ناصر) بود.

دستاوردها و همکاری‌های هنری

نسترن سواد خواندن و نوشتن نداشت، اما استعداد ذاتی و صدای جذابی داشت که او را با استاد فریدون پوررضا، موسیقی‌دان برجسته گیلانی، آشنا کرد. پوررضا او را حمایت کرد و به صدا و سیمای گیلان معرفی نمود.

حاصل این همکاری، اجرای ترانه‌های ماندگاری چون «دختر کدخدا» با فریدون پوررضا و «دختر کوه‌نشین» با «سید علی زیباکناری» در اواخر دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ بود که بارها از رسانه ملی پخش شد.

موزیک ویدئو دختر کدخدا

با همکاری رادیو تلویزیون گیلان و تلویزیون فرانسه این موزیک ویدئو در سال 1350 ساخته شده است. همکاری دو صدایی بانو نسترن رستم زاده اشکوری با استاد فریدون پوررضا مشاهده کنید:

لقب «رعنای اشکورات»

برخی منابع به او لقب «رعنای اشکورات» داده‌اند. این لقب احتمالاً اشاره‌ای به شخصیت افسانه‌ای «رعنا» دارد که داستان عاشقانه‌اش در کوه‌های اشکورات رخ داده و در ترانه‌های فولکلوریک گیلان بازتاب یافته است. دادن این لقب به نسترن، نشان‌دهنده جایگاه ویژه او در فرهنگ عامه منطقه است.

وضعیت فعلی و ابهامات موجود

درباره اینکه آیا او در قید حیات است یا خیر، اطلاعات مستندی در دسترس نیست. منابع قدیمی‌تر و حتی برخی یادداشت‌های پراکنده در شبکه‌های اجتماعی اشاره می‌کنند که «از سرنوشت بانو نسترن بعد از دهه پنجاه خبری در دست نیست». آخرین خبر از او، سفرش به زادگاهش در حدود سال ۱۳۵۳ برای دیدار با خانواده است و پس از آن، هیچ فعالیت هنری یا خبری از او ثبت نشده است.