آرسن خاچاطوری میناسیان

زندگی نامه آرسن خاچاطوری میناسیان

دکتر آرسن خاچاطوری میناسیان، معروف به «موسیو آرسن» یا «مسیح گیلان» یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های تاریخ معاصر ایران است. این داروساز ارمنی تبار، در سال 1285 خورشیدی در شهر رشت و در بین خانواده‌ای مسیحی چشم به جهان گشود. تحصیلات خود را در مدرسه ارامنه «انوشیروان» رشت آغاز کرد.

او انسانی بود با قلبی رئوف؛ در دوران مدرسه به همکلاسی‌هایش که مداد و دفتر نداشتند، کمک می‌کرد. حتی در زمستان کت و پالتوی خود را به بچه‌های بی بضاعت می‌بخشید. به همین دلیل با عشقی بی‌نظیر به همنوعانش و خدماتی که بعدها ارائه کرد؛ نامش برای همیشه در دل مردم ماندگار ماند.

درباره فرزندان و مارو همسر آرسن میناسیان

در دوران تحصیل علاقه شدیدی به علم شیمی پیدا کرد. از این رو پس از گرفتن دیپلم برای فراگیری حرفه داروسازی به قزوین رفت و در داروخانه‌ای مشغول به کار شد. در آنجا بود که با «مارو» دختر مالک داروخانه‌ آشنا شد و ازدواج کرد.

حاصل این پیوند، دختری به نام سیران میناسیان بود که به‌عنوان یک مدیر فرهنگی و آموزگاری مهربان و مردمی شناخته می‌شد.

داروخانه کارون رشت

در بحبوبه جنگ جهانی دوم و همه‌گیری بیماری تیفوس، آرسن میناسیان با ابتکار خود دست به کار شد و نخستین داروخانه شبانه‌روزی ایران به نام «کارون» را در رشت تاسیس کرد تا مردم بتوانند در هر ساعتی از شبانه‌ روز به دارو دسترسی داشته باشند.

او که یک داروساز تجربی بود، برای مبارزه با تیفوس، داروهای جایگزین تولید می‌کرد و بسیاری از داروها را رایگان یا با قیمتی ناچیز در اختیار بیماران بی‌بضاعت قرار می‌داد.

نخستین خانه سالمندان و معلولین ایران در رشت

خدمات آرسن خاچاطوری، فراتر از داروخانه بود. او با همکاری چند خیِر دیگر، نخستین آسایشگاه خیریه سالمندان و معلولان ایران را در رشت تاسیس نمود. به پاس این خدمات انسان دوستانه، دانشگاه تهران به او دکترای افتخاری داروسازی را اعطا کرد.

با وجود خانه سالمندان و معلولین میناسیان، دکتر آرسن، داروخانه را واگذار کرد و بیشتر وقت خود را در آسایشگاه صرف خدمت به مردم می‌کرد به طوریکه بالاخره در همین مکان زندگیش به پایان رسید.

علت فوت و تشییع جنازه آرسن میناسیان

آرسن میناسیان کسی که تمام عمر خود را وقف خدمت به مردم کرد. اما سرانجام در شامگاه 14 فروردین سال 1356 خورشیدی، در حالیکه در آسایشگاه خیریه خود مشغول به کار بود (بر اثر ضعف و تنگی نفس) دار فانی را وداع گفت.

پیکر او برخلاف سایر ارامنه، در حیاط مدرسه‌ای که در آن درس خوانده بود (مدرسه ارامنه در خیابان سعدی رشت)، به خاک سپرده شد. زمانیکه خبر فوتش بین مردم پیچید، شهر چهره عادی خود را از دست داد و همه در ناراحتی و بهت فرو رفته بودند.

با وجود مسیحی بودنش، به دلیل خدمات بی‌بدیل انسانی‌اش، در میان مردم مسلمان رشت محبوبیت پیدا کرده بود؛ به همین دلیل مردم روز تشییع، پیکرش را با ذکر صلوات بر دوش کشیدند و به سمت جایگاه ابدیش روانه کردند.