بهعنوان شهردار رشت، نقشه جامع شهر، شبکه فاضلاب و هنرستانهای آموزشی را پایه گذاری کرد. در دو دوره نمایندگی خود اعتبار برای احداث فرودگاه رشت، دانشگاه گیلان، تاسیس دانشکده کشاورزی و زایشگاه بزرگ رشت را اخذ نمود.
جهانگیر سرتیپ پور با فروش بلیطهای نمایشنامههایش، زمین صحرای ناصریه را خرید و با کمک عوارض شهردای از صادرات برنج، بیمارستان پورسینا را بنا نهاد که امروز یکی از بزرگترین مراکز درمانی گیلان است.
پیکرش به وصیت خودش به رشت منتقل و در آرامستان سلیمان داراب به خاک سپرده شد. ماندگاری نامش به دلیل تلفیق هنر با خدمات اجتماعی و نقش آفرینی او در آبادانی گیلان است.
پروفایل شما بهروزرسانی شد.
اشتراک گذاری صفحه
جهانگیر سرتیپپور، آوای ماندگار گیلانی
در تاریخ فرهنگ و هنر ایران، گیلان همواره مهد نویسندگان، هنرمندان، شاعران و نغمه سرایان نامی بوده است. در میان آنها، جهانگیر سرتیپ پور یکی از مهمترین نام آوران گیلان به شمار می آید که عمر خود را صرف زنده نگهداشتن میراث ناملموس دیار خویش کرده است. چهرهای چند وجهی که با ترکیب هنر، سیاست و مدیریت خدمات ماندگاری برای گیلان و مردمانش انجام داد.
دوران کودکی تا پیری
جهانگیر در سال 1282 خورشیدی در سبزه میدان رشت، میان خانوادهای اهل ادب و هنر پا به عرصه وجود گذاشت. کودکیش در سایه نغمههای مادرانه و قصههای کهن گذشت.
نوجوانیش با پیوستن به نهضت جنگل در 17 سالگی، او را در مسیر مبارزه و نویسندگی در دفتر کمیسری جنگ قرار داد، اما جانبداری از میرزا کوچک خان، باعث صادر شدن حکم اعدامش و تغییر مسیر زندگیش شد.
پس از نجات از چوبه دار، به فعالیتهای اجتماعی روی آورد و در شهریور 1320 شرکت «روزی» را برای توزیع کالاهای اساسی میان روستاییان تالش و فومنات تاسیس کرد.
در سال 1330 بهعنوان شهردار رشت انتخاب شد. طی دو سال نقشه جامع شهر را به همراه شبکه فاضلاب و هنرستان آموزشی پایه گذاری کرد. در دو دوره نمایندگی خود در مجلس شورای ملی توانست اعتبار برای فرودگاه رشت، دانشگاه گیلان، خرید بانک خون برای بیمارستان پورسینا و زایشگاه بزرگ را کسب کند.
تا پایان عمر، حتی در کهولت با تالیف کتاب دستور زبان گیلکی، میراثی مکتوب از فرهنگ شمال را بر جای گذاشت و در 7 آذر در تهران در گذشت و در سلیمان داراب رشت آرام گرفت.
همچنین «کافه زیبا» در خیابان بیستون رشت، خانه قدیمی این بزرگ مرد است که امروزه به یک کافه نوستالژیک با دکوراسیون سنتی و قدیمی تبدیل شده است و اکنون نیز به عنوان یکی از یادگاریهای این محله شناخته میشود.
مهمترین آثار هنری و فرهنگی جهانگیر سرتیپ پور
تماشاخانه رشت را تاسیس کرد و نمایشنامههایی چون: «ندای وطن» و «عاقبت وخیم» را نگاشت که عوایدشان صرف ساخت بیمارستان شد. در کنار تصنیف ماندگار «مرداب» و ترانههای محلی، کتاب «ویژگیهای دستوری و فرهنگ واژههای گیلکی» را بهعنوان اولین دستور زبان گیلکی منتشر کرد تا هنر و پژوهشهایش در اختیار مردم قرار گیرد.