سیروس قایقران

قایقرانِ همیشه جاوید فوتبال ایران

او فقط یک فوتبالیست نبود؛ نمادی از غیرت، مردم‌داری و عشق به زادگاهش بود. سیروس قایقران، کاپیتان افسانه‌ای ملوان و تیم ملی، هنوز پس از سال‌ها در قلب هواداران فوتبال ایران زنده است.

این اسطوره بی‌بدیل فوتبال، در اولین روز بهمن ماه سال ۱۳۴۰ در محله کلویر بندر انزلی چشم به جهان گشود. فوتبال را از همان زمین‌های خاکی محله خود آغاز کرد و با استعداد و تعصب بی‌نظیرش به جایی رسید که به نماد فوتبال شهرستان‌ها در برابر پایتخت تبدیل شد.

آنچه سیروس قایقران را از بسیاری از ستاره‌های فوتبال متمایز می‌کرد، تنها شوت‌های قدرتی و گل‌های تماشایی‌اش نبود، بلکه اخلاق پهلوانی، تواضع و مردم‌داری کم‌نظیر او بود. مردم خونگرم گیلان او را با نام مستعار “سیروس آبای” صدا می‌زدند که در گویش گیلکی به معنای “برادر سیروس” است. این لقب را مردم به او دادند، نه رسانه‌ها و همین راز ماندگاری‌اش در دل‌هاست.

دستاوردها و افتخارات سیروس قایقران

سیروس در طول دوران حرفه‌ای خود، عمدتاً برای تیم محبوب ملوان بندر انزلی به میدان رفت و با وجود پیشنهادهای وسوسه‌انگیز از تیم‌های پایتخت تا پایان در کنار این تیم ماند. او در تیم‌های ملوان انزلی، استقلال انزلی، الغرافه قطر و کشاورز تهران بازی کرد و درخشید.

با ۴۳ بازی رسمی و ۲۱ گل ملی برای تیم ایران، به‌عنوان اولین کاپیتان شهرستانی تیم ملی شناخته می‌شود. گل تاریخی او به کره جنوبی در نیمه نهایی بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن، ایران را پس از ۲۰ سال به قهرمانی آسیا رساند و برای همیشه در حافظه فوتبال ایران ثبت شد. از دیگر دستاوردهای او می‌توان به مقام سومی جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۸۸ و قهرمانی در جام حذفی ایران با ملوان اشاره کرد.

همچنین در دوران مربیگری خود در تیم کشاورز تهران، یکی از بهترین استعدادهای تاریخ فوتبال ایران یعنی کریم باقری را کشف کرد و به فوتبال ایران معرفی نمود. در کنار فوتبالیست بودن، استعدادیاب و مربی‌ دلسوزی بود که می‌خواست آینده فوتبال ایران با نوجوانان با استعداد و علاقه‌مند به ورزش فوتبال بدرخشد.

زندگی شخصی، ازدواج و درگذشت

در زندگی شخصی، سیروس قایقران با خانم افسانه اسدان ازدواج کرد که حاصل این پیوند، پسری به نام راستین بود. رابطه عاطفی عمیق پدر و پسر به حدی بود که راستین در بسیاری از سفرها همراه پدرش بود.

اما متاسفانه تقدیر چنین رقم خورد که این دو در روز هجدهم فروردین ماه سال ۱۳۷۷، در بازگشت از تعطیلات نوروزی در جاده رشت به قزوین، بر اثر سانحه رانندگی جان خود را از دست بدهند. همسر سیروس که در ماشین حضور داشت، از این حادثه جان سالم به در برد.

پیکر پدر و پسر در زادگاهشان، محله کلویر بندر انزلی، در کنار یکدیگر به خاک سپرده شد و مزارشان تا به امروز زیارتگاه عاشقان فوتبال و مردم خونگرم گیلان است.

کاپیتانی که از دل مردم برخاست و تا ابد در قلب‌ها می‌ماند!

این بزرگ مرد آن قدر محبوب و دوست داشتنی بود که هواداران ملوان، ورزشگاه تختی انزلی را به طور غیررسمی سن سیروس (سنت سیروس) نامیدند. هنوز هم در بسیاری از مغازه‌های انزلی، عکس سیروس قایقران بر دیوارها نقش بسته است، یادگاری از مردی که هیچ‌گاه از دل مردم نرفت.