ناصر مسعودی در سال ۱۳۴۲ با ناهید مهرنوش ازدواج کرد. همسر او در طول سالهای فعالیت هنری، همراه و حامی این هنرمند بود.
ثمره ازدواج ناصر مسعودی، دو دختر و یک پسر بود. نام فرزندان او بنفشه، بیتا و علی است. پسر ایشان، آقای علی مسعودی (با نام خانوادگی مسعودینیا در برخی منابع) نیز در حوزه نویسندگی و نقد ادبی فعالیت دارد.
آرامستان سلیمانداراب رشت، در جوار آرامگاه میرزا کوچکخان جنگلی.
ناصر مسعودی آخرین کنسرت بزرگ خود را در سال ۱۳۹۵ در شهر رشت برگزار کرد. این اجرا با استقبال پرشور دوستداران موسیقی همراه شد و بهعنوان آخرین حضور رسمی و بزرگ او روی صحنه در ایران شناخته میشود.
جای تبلیغات شما اینجاست!
کلیک کن و نوشته خودتو در گیل تایم منتشر کن.
پروفایل شما بهروزرسانی شد.
اشتراک گذاری صفحه
بلبل گیلان، صدایی که موسیقی محلی ایران را ماندگار کرد
ناصر مسعودی از برجستهترین هنرمندان موسیقی محلی ایران بود که بیش از شش دهه در عرصه موسیقی فعالیت کرد. او با تلفیق موسیقی دستگاهی ایران و نغمههای محلی گیلان، سبک ویژهای را به مخاطبان معرفی کرد و توانست موسیقی گیلکی را از مرزهای استان گیلان فراتر ببرد.
صدای متمایز، تسلط بر ردیفهای موسیقی ایرانی و علاقه عمیق به فرهنگ بومی، باعث شد بسیاری از آثار او به بخشی از خاطرات چند نسل از ایرانیان تبدیل شوند. ناصر مسعودی علاوه بر اجرای ترانههای محلی، در برنامههای رادیویی و تلویزیونی نیز حضور مؤثری داشت و با بسیاری از آهنگسازان و شاعران مطرح کشور همکاری کرد.
زندگینامه ناصر مسعودی
ناصر مسعودی در سال ۱۳۱۴ در محله صیقلان شهر رشت و در خانوادهای اصالتاً گیلانی متولد شد. علاقه او به موسیقی از دوران نوجوانی آغاز شد و همین علاقه باعث شد برای یادگیری اصولی آواز ایرانی، نزد استادان موسیقی سنتی آموزش ببیند.
او در سالهای جوانی به تهران رفت و فعالیت حرفهای خود را از رادیو ایران آغاز کرد. همکاری با برنامههای موسیقی رادیو و اجرای ترانههای محلی، بهتدریج نام او را در میان علاقهمندان موسیقی مطرح کرد.
ناصر مسعودی همواره تأکید داشت که موسیقی محلی باید اصالت خود را حفظ کند. به همین دلیل بخش بزرگی از فعالیت هنری او به اجرای آثار گیلکی و معرفی فرهنگ و زبان مردم گیلان اختصاص داشت.
افتخارات و دستاوردهای ناصر مسعودی
ناصر مسعودی در بیش از پنج دهه فعالیت هنری، بیش از ۵۰۰ اثر موسیقایی از خود به یادگار گذاشت که شامل بیش از ۲۰۰ آهنگ فارسی و بیش از ۲۵۰ ترانه گیلکی است. بخش قابل توجهی از آثار گیلکی او با آهنگسازی خودش ساخته شد و امروز از ماندگارترین قطعات موسیقی فولکلور ایران به شمار میروند.
او همچنین با حضور در مجموعه ماندگار گلها، نزدیک به ۵۰ آواز اجرا کرد و با بزرگان موسیقی ایران از جمله: احمد عبادی، جلیل شهناز، فرهاد فخرالدینی، مرتضی حنانه و شاعرانی مانند: سیمین بهبهانی و شیون فومنی همکاری داشت.
یکی دیگر از دستاوردهای مهم ناصر مسعودی، برگزاری کنسرت در کشورهای مختلف و معرفی موسیقی گیلان به مخاطبان خارج از ایران بود؛ تلاشی که باعث شد او به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی محلی ایران شناخته شود.
محل زندگی ناصر مسعودی
ناصر مسعودی متولد شهر رشت بود و بخش زیادی از زندگی خود را در این شهر سپری کرد. هرچند برای ادامه فعالیت هنری و همکاری با رادیو ایران مدتی در تهران زندگی میکرد، اما هیچگاه ارتباط خود را با زادگاهش قطع نکرد.
در سالهای پایانی عمر نیز بیشتر در رشت ساکن بود و در برنامههای فرهنگی و هنری استان گیلان حضور داشت.
معروفترین آهنگ های ناصر مسعودی
ناصر مسعودی آثار ماندگار بسیاری را در موسیقی ایران اجرا کرده است. برخی از شناختهشدهترین آهنگهای او عبارتاند از:
و دهها ترانه فولکلور گیلکی که امروزه بخشی از میراث موسیقی ایران محسوب میشوند.
علت مرگ ناصر مسعودی
ناصر مسعودی در ۶ آذر ۱۴۰۴ و در سن ۹۰ سالگی در بیمارستان آریای رشت درگذشت.
براساس اعلام خانواده و منابع رسمی، علت درگذشت این هنرمند پیشکسوت، کهولت سن و عوارض ناشی از بیماری بود. او در ماههای پایانی عمر چندین بار به دلیل مشکلات جسمانی در بیمارستان بستری شده بود و سرانجام پس از سالها فعالیت هنری، چشم از جهان فروبست.
درگذشت ناصر مسعودی با واکنش گسترده هنرمندان، مسئولان و مردم ایران همراه شد و بسیاری از علاقهمندان موسیقی، فقدان او را ضایعهای بزرگ برای فرهنگ و هنر کشور دانستند.
محل دفن
پیکر ناصر مسعودی با حضور خانواده، هنرمندان و مردم گیلان تشییع شد و در آرامستان تاریخی سلیمانداراب رشت، در جوار آرامگاه میرزا کوچکخان جنگلی به خاک سپرده شد.
میراث هنری ناصر مسعودی
بزرگترین میراث ناصر مسعودی، حفظ و ماندگار کردن موسیقی فولکلور گیلان است. او با اجرای آثار محلی، نهتنها موسیقی گیلکی را به مخاطبان سراسر ایران معرفی کرد، بلکه نقش مهمی در حفظ زبان، فرهنگ و هویت مردم این خطه داشت.
نسلهای مختلف خوانندگان موسیقی محلی، آثار او را الگوی خود میدانند و بسیاری از ترانههایش همچنان توسط هنرمندان جوان بازخوانی میشود.