ایشان فراتر از جنگل شناسی، در زمینه جامعه شناسی جنگل، جغرافیای گیاهی و مدیریت منابع طبیعی نیز صاحب نظر بود. پژوهش‌های میدانی‌اش در جنگل‌های شمال ایران، پیش از عزیمت دوباره به بلژیک برای دکترا، پایه‌گذار نگاه اجتماعی به جنگل در ایران شد.
بله، دانشگاه یزد که خودش در تاسیس دانشکده منابع طبیعی آن نقش داشت، تالاری را به نام دکتر محمد حسین جزیره‌ای نامگذاری کرد و در دانشگاه زنجان نیز مراسم غرس نهال به نام او برگزار شد.
بیش از 50 پایاننامه کارشناسی ارشد و 60 پایاننامه دکترا زیر نظر وی تدوین شد؛ رقمی که نشان دهنده عمق اثرگذاری او بر نسلهای بعدی متخصصان منابع طبیعی است.
پروفایل شما بهروزرسانی شد.
اشتراک گذاری صفحه
نگاهی به زندگی دکتر محمد حسین جزیره‌ای
دکتر جزیره‌ای در سال 1301 در بندر انزلی، در خانواده‌ای که با طبیعت و دریا پیوند عمیقی داشتند، دیده به جهان گشود. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان زادگاهش به پایان رساند و در سال 1323 از دانشکده کشاورزی کرج با درجه مهندسی کشاورزی فارغ التحصیل شد.
نکته جالب اینکه چون تخصص اصلی ایشان جنگل‌شناسی بود، لذا اولین تجربه کاری خود را در پاییز همان سال به‌عنوان جنگلداری در لاهیجان گذراند، جایی که پای در مسیری گذاشت که تا پایان عمر ادامه یافت.
همچنین پس از 5 سال تحقیق میدانی در زمینه جامعه شناسی جنگل و جغرافیای گیاهی در جنگل‌های شمال ایران، در سال 1334 عازم بلژیک شد و از انستیتو آگرونومیک ژامبلو در رشته جنگل و آب مدرک فوق لیسانس گرفت.
سپس در پاییز 1343 از پایان نامه دکترای خود در همان انستیتو دفاع کرد و به درجه دکترای جنگلداری دست یافت. او تمام عمر خود را وقف جنگل و آموزش نسلهای بعدی کرد.
میراثی ماندگار، از کتاب سال تا کرسی استادی
دکتر محمد حسین جزیره‌ای پس از بازگشت به ایران، سال‌ها در دانشگاه تهران، تربیت مدرس، گرگان و یزد به تدریس مشغول بود. او در کارنامه خود مشاغل کلیدی مانند: معاونت وزارت منابع طبیعی، معاونت وزیر کشاورزی و ریاست سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور را نیز بر عهده داشت.
تالیفات او همچنان به‌عنوان منابع اصلی دانشگاهی تدریس می‌شود. کتاب «جنگل‌کاری در خشکبوم» در دوره نوزدهم کتاب سال جمهوری اسلامی برگزیده شد و «جنگل شناسی زاگرس» نیز جایزه کتاب سال دوره بیست و دوم را دریافت کرد. در سال 1384 به‌عنوان چهره ماندگار علمی کشور معرفی شد.
درگذشت
ایشان در حال حاضر در قید حیات نیستند؛ در سال 1395 در سن 94 سالگی دار فانی را وداع گفت. اما میراث علمی و انسانی‌اش زنده است. آنچه او برای جنگل‌های ایران به‌ویژه جنگل‌های هیرکانی انجام داد، امروز نه تنها در کتاب‌ها، بلکه در سیاست‌های منابع طبیعی کشور بازتاب یافته است.