شعر گیلکی از شیون فومن در ستایش گیلان

شعر زیبای گیلکی به نام گیلان، اوی گیلان را در مجله گیلانیکا بخوانید و لذت ببرید، شیون فومنی نهایت ذوقش را در این شعر صادقانه قرار داده است، این سرمایه هنری گیلان را زنده نگه داریم.
گیله مرد
گیله مرد
انتشار: ۱۴۰۵/۰۸/۲۷
0
نظر
بروزرسانی: ۱۴۰۵/۰۸/۲۷
اشتراک گذاری
شعر گیلکی از شیون فومن در ستایش گیلان
انتشار: ۱۴۰۵/۰۸/۲۷
0
نظر
بروزرسانی: ۱۴۰۵/۰۸/۲۷
فهرست مطالب

گیلان، اوی گیلان

کو ستاره فان درم تی چومانه سویانده    کو زیمینا سر بنم عطر تی زانویانده
می پا تان آپیله سوغات می پابراندگی     کویتا کوچا دوارم می کوچیکی بویا نده
بائید آی دس براران ئیپچه می لبلا بیگیرد     هه چینه ی کول ده بدا می شانه، چانچویانده
ولانید جغدازنم پسکلا پوشان بموجم     بدا می خونا بجار، آنقده زالویانده
کوی دانه آینه ر می دیل سفره واکونم     خورا زرخا نکونه توشکه خو اَبرویانده
می چومان تیرپیری شه خورشید سورما چی      وابوبدا دونیا واویلان می چشم کم سویانده
گیلان اوی گیلان! می دردا نتانه چاره کودن     اگه دس نخسه حکیم تی گیله دارویا نده
شعر توم بجارا واش پورا کونه تاچکره      اگه قوت تی پلا شیون بازو یانده

شیون فومنی

تفسیر شعر به فارسی:

گیلان، آهای گیلان!

به کدام ستاره نظر اندازم که برق چشمان ترا نداشته باشد؟ / سر بر دامن کدام زمین بگذارم که عطر زانوی تو را ندهد؟

آبله کف پایم سوغات ایام پا برهنگی من است / از کدامین کوچه بگذرم که بوی کودکیم را ندهد؟

بیایید ای دوستان نزدیک من کمی هم پیگیر من باشید / نگذارید شانه ام به چانچو کولی رایگان بدهد

نگذارید من غمگنانه، پس پشت خاطرها پرسه بزنم / نگذارید خونم را شالیزار به زالو بخوراند

برای کدامین آینه، سفره دلم را بگشایم / که شادی را از او نگیرم و گره بر اَبروانش نیندازم؟

چشمانم سیاهی می رود پس سرمه خورشید چه شده است؟ / نگذارید دنیا برای چشمان کم سوی من پشت چشم نازک کند

گیلان، آهای گیلان ! دردم را نمی تواند چاره بکند / حکیمی که از داروهای محلی تو دست نویس نسخه نداشته باشد

علفهای هرز تا بالای قوزک پای شالیزار جوان شعر خواهد رسید / اگر برنج تو به بازوی شیون توانایی ندهد.

معنی واژگان گیلکی:

فان درم: نگاه کنم

تی چومانه: چشمان تو

پا تان: کف پا

پابراندگی: پا برهنه

ئیپچه: یه ذره، کمی

هه چینه ی: یه کم

چانچو: چوبی که روی دوش میگذاشتند و در دو سر آن زنبیل قرار داشت.

ولانید: نگذارید

جغدازنم پسکلا پوشان بموجم: مثل جغد برم در اون پشت ها در تاریکی بشینم.

بجار: شالیزار

واکونم: باز کردن

زرخا: تلخ

توشکه خو اَبرویانده: اَبروشو گره نزنه

تیرپیری شه: سیاهی میره

سورما: سرمه

نتانه: نمیتواند

واش: علف هرز

پورا کونه: پُر میکند.

تاچکره: بالای غوزک پا

پلا: پلو، برنج

💬 لطفا اگر اشتباهی وجود دارد در قسمت زیر (نظرات شما) ثبت کنید تا ویرایش شود.

مردی با چانچو و زنبیل
چانچو

گیل تایم مروج فرهنگ، هنر و تاریخ گیلان.

محمد علی بهمنی: او از معدود شاعرانی بود که هم در شعر بومی و هم در غزل فارسی به درجه بالایی از استادی رسید.
نظرات شما

ثبت نظر
تصویر توضیحی

مقالات مرتبط

مطالبی که شاید برایتان جالب باشد.

اشتراک‌گذاری صفحه

این صفحه را با دوستانتان به اشتراک بگذارید